به رغم بی حالیم چشمهای پف کرده ام سیمایم که به فردی میماند که تازه از غار بیرون امده باشد هرگز نمی ایستم من شتاب زده هستم من همیشه شتاب زده بودم روز و شب پیوسته در سرم وزوز میکنم از بامداد به درون شب میپرم از خواب به بیداری از ازدحام به تنهایی از پگاه به شامگاه بیهوده است که چهار فصل خوان نعمتشان را برایم میگسترد شکوفایی پگاهان قناریها بیهوده است بیهوده است بستری دوست داشتنی تر از رود خانه ای در تابستان ان دختر جوان که اشکهایش هم در پایان پاییز خشکیده بود همه ی این بزرگی و شکوه به من شتاب میبخشد پا در رکابم برای رفتن و باز میگردم سرفه میکنم و سینه صاف میکنم پایکوبی میکنم به ژرفاهای ذهنم فرو میروم
از لحظه ای که چشم گشودم میدانستم که جای من نه دراینجا که هستم بلکه در جاییست که نیستم و هرگز نبودم جایی در انجا فضای خالی هست ومن ان خالی را پر میکنم و در ان روزنه که بی هدفی روشن از من پر میشود و حباب بر میاورد تا در پایان به فواره ای بدل شود یا چشمه ای جوشان مینشینم
انگاه تهی من تهی ان من که اکنون من است از خود پر میشود پر تا لبالب هستی .
خداحافظ من عجله دارم از بستر برخیزم. خداحافظ......
+ نوشته شده در چهارشنبه بیست و چهارم بهمن 1386ساعت 12:33 بعد از ظهر توسط زهرا خارستانی
|
